شمارهٔ ۲

این بیت به این معناست که اگر خیری به شما دست دهد و شما توفیق انجام آن را داشته باشید، بهتر است آن را برای کسی انجام دهید که خود او نیز دارای خیر و نیکی است. یعنی در کمک کردن به دیگران، به سراغ افرادی بروید که خودشان نیز لیاقت و قابلیت دریافت خیر را دارند.