شمارهٔ ۴۲

این ابیات بیانگر این است که هر کسی که به خداوند به درستی ایمان بیاورد و توجهش به او باشد، از هیچ چیز دیگری غافل نخواهد شد. به عنوان مثال، حضرت یونس که در شکم ماهی بود، همچنان با خداوند مرتبط و مونس باقی ماند.