شمارهٔ ۳۹

این ابیات به زیبایی و ویژگی‌های ظاهری انسان اشاره دارند. شاعر می‌گوید که اگر به چهره زیبا نگاه نکنیم، فقط جسمی از انسان را می‌بینیم و روح و شخصیت او را نمی‌شناسیم. همچنین اگر کسی به دیدار انسان بیاید، تنها به فرم ظاهری او می‌نگرد و این فرم شبیه به دیوار بدون عمق و معناست. به نوعی، شاعر تأکید می‌کند که زیبایی ظاهری بدون شناخت روح و شخصیت واقعی ارزشی ندارد.