شمارهٔ ۳۷

این چهار بیت به اهمیت شکرگزاری و قدردانی از نعمت‌ها اشاره دارد. بیان می‌کند که دوام و بقای دولت و نعمت‌ها به شکرگزاری و حق‌شناسی است، در حالی که ناسپاسی و نادیده گرفتن نعمت‌ها موجب زوال آنها خواهد شد. اگر فردی، فضل و نعمت خدا را در نظر داشته باشد، این نعمت‌ها برای او دائمی خواهند ماند. در نهایت، بیان می‌شود که اگر از احسان و لطف خداوند سپاسگزاری نشود، آن نعمت‌ها از او گرفته خواهند شد.