مثنویات

شمارهٔ ۳۲

سرودهٔ سعدی
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

سپاس و شکر بی‌پایان خدا را

برین نعمت که نعمت نیست ما را

۲

بسا مالا که بر مردم وبال است

مزید ظلم و تأکید ضلال است

۳

مفاصل مُرتَخی و دست عاطل

به از سرپنجگی و زور باطل

۴

من آن مورم که در پایم بمالند

نه زنبورم که از دستم بنالند

۵

کجا خود شکر این نعمت گزارم

که زور مردم آزاری ندارم

بازگشت به سروده‌های سعدی