شمارهٔ ۳۱ - حکایت

برداشت: پیری در خویشان و اقوام ما بود که عمرش از عنقا زیاد‌تر بود. (عنقا به مرغ جاودان معروف است‌)

برداشت: صد و پنجاه یا صد و شصت ساله بود که بعد از آن، قوه و نیرویش تمام شد.

برداشت: اشتهای خوردن نداشت و درد و رنجش به درازا کشید.

برداشت: شب و روز آه و ناله از آن خانه و بستگانش بلند بود و خود هم در رنج‌.

برداشت: صد بار از زندگی خود بیزار شده بود؛ هم او و هم ما‌؛ او از رنج و ما از درد و رنجی که او می‌کشید.

برداشت: نشنیده‌ای حکایت آن شخص بلخی را که گفت‌: «مرگ خوشتر که زندگانی تلخ‌»

برداشت: در پس موی و رنگ جوانی، پیری هست و پس از پیری چیزی نیست جز گور.

برداشت: فرشته مرگ خواهد رسید و ما گرفتار و زمان «الاَمان» گفتن می‌رسد.

برداشت: جان کندن و جان به‌لب رسیدن او را دیدم و روز عمرش را در آغوش شب مرگ‌.

برداشت: به آرامی و پنهان از او پرسیدم که (وصیت می‌کنی و می‌خواهی‌) که در گورستان سلم به‌خاک سپرده شوی یا گورستان حفیف‌؟ (به‌نظر می‌رسد سعدی خود در ناحیهٔ حفیف ساکن بوده و خویشان او نیز در آنجا مقیم بوده‌اند؛ «چون حال بدان‌جهت بدید به رباط حفیف رفت به خدمت برادر خود؛ شیخ سعدی‌» رسائل‌نثر.)

برداشت: گفت ساکت شو‌، از این حرف‌ها دوری کن، بیشتر مرا اذیت مکن و درد‌ سرت را کم کن.

برداشت: مگر من نادان هستم که مرگ بخواهم؟ راستش، نه این گورستان را و نه آن یکی را.

برداشت: مگر از دیدن من خسته و بیزار شده‌ای که این‌چنین برای مرگم عجله داری؟

برداشت: از این‌جا می‌روم اگر مایه آبروریزی تو هستم شیراز و روستا‌ها کوچک نیست و برایم جایی هست.

برداشت: این‌جا ماندن در صبح و غروب برای من بس است همین الان کفش و عصایم را بیاور که بروم.

برداشت: در این گفت بود که جانش بدرود گفت و منزل خاک به دیگران گذاشت.

برداشت: در آن‌دم که چشم‌هایش را می‌بست می‌شنیدم که به‌آهسته می‌گفت‌:

برداشت: افسوس که بیشتر نماندم‌، عمرم کوتاه بود و بی‌اختیار رفتم.

برداشت: کسی آرزوی مرگ نمی‌کند و آدمی از آب حیات و زندگی‌، سیراب نمی‌شود.