شمارهٔ ۳۰

این بیت از شعر به حرص و طمع انسان‌ها اشاره دارد و آن را با رفتار مورچه‌ها مقایسه می‌کند. در اینجا بیان می‌شود که یکی از انسان‌ها به طور بی‌دلیل و بی‌احتیاط زیر پا می‌رود و دیگری به سرعت دانه‌ای را می‌برد. این تصویر نشان‌دهنده‌ی رفتارهای ناپختة انسان‌ها و بی‌خبری آنها از عواقب کارهایشان است.