شمارهٔ ۲۷

در این اشاره به فضیلت‌ها و زیبایی‌های انسانی، شاعر به انتخاب و برگزیده شدن آدم از میان دیگران می‌پردازد. او به تصویر یک گل زیبا اشاره دارد که از باغ اهل بهشت برگزیده شده است. حلقه‌ای از عبادت و لباسی از عشق بر دوش اوست. شاعر به او توصیه می‌کند که از آلودگی‌ها و پیروی از دیوها دوری کند و به مقام والای خود توجه کند، زیرا افرادی که پایین‌تر از او هستند، به پایین‌ترین سطح وجود (اسفل السافلین) تعلق دارند. این متن در واقع تلاشی است برای یادآوری ارزش‌های انسانی و دوری از وسوسه‌های شیطانی.