شمارهٔ ۵

این بیت شعر به اهمیت تفکر پیش از صحبت کردن اشاره دارد. اشاره می‌کند که مانند دیواری که پایه‌اش سست است، گفتار بی‌فکر نیز ناپایدار خواهد بود. همچنین به این نکته می‌پردازد که اگر کار بدی کردی، نباید از عواقب آن احساس امنیّت کنی، زیرا کسی بدی را با خوبی تعریف نخواهد کرد.