شمارهٔ ۱ - در پند و اخلاق

این اشعار به تمجید از زیبایی و ارزش وجود انسان اشاره دارد. شاعر به چشم و چراغ اهل بینش، وجود آفرینش و دل صاحب‌دل اشاره می‌کند و از مقام و منزلت او نزد خداوند سخن می‌گوید. در پایان، شاعر می‌گوید که نمی‌تواند وصف تو را بهتر از خود تو و زبان سعدی بیان کند.