شمارهٔ ۲۲۵

این شعر به نکوهش بی‌وفایی و ناسپاسی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر حتی یک تار موی تو هم زبانی داشته باشد، باید شکر نعمت‌های خدا را به جا آوری و از کم‌لطفی بپرهیزی. او تأکید می‌کند که برقراری سلطنت و مقام به سادگی امکان‌پذیر نیست مگر اینکه در هنگام شب به درگاه معبود نیازمند باشی و به دعا و گدایی پردازی. به طور کلی، شعر بر اهمیت شکر گزاری و وفاداری به خداوند اشاره دارد.