شمارهٔ ۲۲۳

در این شعر، شاعر به یاران خود اشاره دارد که در سفر و همراهی با کجاوه دلی از غم ندارند. او از ماه می‌خواهد که سرش را پایین بیاورد تا حال پیادگان را متوجه شود و به مشکلات آن‌ها توجه کند. این ابیات به احساس تنهایی و دلتنگی افراد پیاده اشاره دارد و خواستار همدلی و توجه بیشتر به آن‌هاست.