شمارهٔ ۲۲۲

این شعر به بیان اهمیت باطن و معانی عمیق تر از ظاهر دنیا می‌پردازد. شاعر می‌گوید نباید فقط به زیبایی‌های ظاهری دنیا نظر کرد، چون اهل معنا و حکمت به این ظواهر توجهی ندارند. همچنین می‌فرماید که بهتر است انسان با تواضع و قدم‌های محکم به جلو برود تا سوار بر اسب ظاهری باشد که در هر لحظه ممکن است سقوط کند و به زمین بیفتد. در واقع، ایستادن و پایدار بودن در مسیر حقیقت و معنویت ارجح‌تر از داشتن ظاهری فریبنده است.