شمارهٔ ۲۲۰

این بیت بیانگر این است که انسان‌های نیکوکار با ماندن نام نیکشان پس از مرگ، به جاودانگی می‌رسند. این پاداشی است برای عمل‌های خوب، در حالی که عادت‌های بد عواقب و پیامدهای ناخوشایندی به همراه دارد.