شمارهٔ ۲۰۸

در این بیت، شاعر به تضاد میان حال افراد اشاره می‌کند. برخی در سختی و ریاضت به سر می‌برند و نیازمند هستند، در حالی که شخصی دیگر در آسایش و نعمت به سر می‌برد و نسبت به مشکلات دیگران بی‌خبر است. به طور کلی، تعبیر از بی‌توجهی افرادی که در رفاه هستند به سختی‌ها و مشکلات دیگران است.