شمارهٔ ۱۹۷

در این بیت، شاعر به جایگاه والای خود در دیوان و مقامات اشاره می‌کند، اما با صراحت می‌گوید که اگر به خدمت نمی‌آید، بخاطر آگاهی او از نقص‌های خود است. وی می‌گوید که خودنمایی و ادعای کمال در چنین شرایطی خلاف عقل است و از فضیلت‌ها برای جلب نظر دیگران تلاش می‌کند. به طور کلی، متن به تواضع و واقع‌نگری درباره‌ی توانایی‌ها و وضعیت خود می‌پردازد.