شمارهٔ ۱۹۰

این شعر بیانگر این است که تا زمانی که تو به عنوان حاکم (یا فرمانده) به خوبی عمل نکنی، مردم نیز از تو پیروی نخواهند کرد. نیکی و خوبی زمانی معنا پیدا می‌کند که از یک منبع درست و الهی نشأت بگیرد. همچنین، اداره‌ی ملک و دولت باید با تدبیر و در نظر گرفتن بقا باشد، چرا که همه چیز زیر فرمان توست و تو نیز باید تحت فرمان خداوند باشی.