شمارهٔ ۱۸۵

در این شعر، شاعر به تنهایی و جفای زمان اشاره می‌کند و از تیر جفا که در کمان حکم نشسته، صحبت می‌کند. او به درد و رنجی که از سوی سرنوشت به او وارد می‌شود، می‌اندیشد. شاعر می‌گوید که حتی اگر تیر جفا از زره فولادی نیز عبور کند، درد دل او می‌تواند از کوه آهنین نیز عبور کند و عمیق‌تر باشد. این اشعار به عمق رنج و سختی‌های روحی و عاطفی انسان اشاره دارد.