شمارهٔ ۱۷۵

در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر انسان بداند که به زودی خواهد مرد، هیچ‌گاه خود را در زرق و برق زندگی و ظواهر آن گرفتار نمی‌کند. او به این مفهوم اشاره می‌کند که خوشبختانه کسی که زندگی را با بخشش و شادی سپری می‌کند، در نهایت آرامش بیشتری دارد. در انتها نیز هشدار می‌دهد که نباید به اقداماتی که ممکن است عواقب خطرناکی داشته باشد، دست زد.