شمارهٔ ۱۶۹

این ابیات درباره زیبایی و لطافت ساق محبوبی صحبت می‌کند که مانند نازکی و ظرافت برگ گل و پارچه حریر است. شاعر با اشاره به نادانی عده‌ای که به این زیبایی توجه ندارند، به توصیف ساق محبوب می‌پردازد که در دل احساسات شاعرانه‌اش جای دارد.