شمارهٔ ۱۵۹

این شعر بیان می‌کند که همچنان که مشرق و مغرب به هم نمی‌پیوندند، ارتباط میان عالم و جاهل نیز ممکن نیست. اگر به اجبار یا قضا ارتباطی میان آنها برقرار شود، هر دو در قید و بند خواهند بود. عالم به خاطر عادت خود نمی‌تواند درک و فهم خود را به جاهل منتقل کند و جاهل نیز نمی‌تواند علم را درک کند. به این ترتیب، ارتباط مفهومی میان این دو گروه غیرممکن به نظر می‌رسد.