دشمنت خود مَباد و گَر باشد
دیده بردوخته به تیرِ خَدَنگ
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات به نکتهای اخلاقی اشاره میکند که حتی اگر دشمنی وجود داشته باشد، نباید به او آسیب رساند. در عوض، او باید با روحیهای مثبت و انسانی با دیگران رفتار کند. تصویرهایی که از جنگ و خشونت ارائه میدهد، همچون پرتاب خون و دندان از دهان یک دشمن، نماد بیرحمی و تلخی نبردهاست. در نهایت، او بر این نکته تأکید دارد که بهتر است در زندگی از دشمنی و کینهورزی دوری کنیم.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
سرِ خَصمت به گُرز کوفته باد
بیرَوان اوفتاده در صفِ جَنگ
خون و دندانْش، از دَهَن پَرتاب
چون اَناری که بِشکَنی به دو سنگ