شمارهٔ ۱۵۵

در این شعر، گویا به پادشاهی اشاره شده که اگر خردمند و دانایی در پیش او نباشد، خودش نمی‌تواند پادشاه خوبی باشد. شاعر توصیه می‌کند که پادشاه نباید تنها به مقام و موقعیت خود مغرور باشد و باید بر نفس و خواسته‌های خود تسلط داشته باشد تا واقعاً شایسته عنوان پادشاهی باشد.