شمارهٔ ۱۵۴

در این شعر، شاعر از مرغی صحبت می‌کند که در صبح می‌خواند و صدایش او را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. او از دوستش می‌گوید که تعجب کرده است که صدای مرغی می‌تواند او را این‌گونه مدهوش کند. شاعر پاسخ می‌دهد که این حالتی انسانی نیست که بخواهد به صدای مرغی توجه نکند، در حالی که مرغ در حال ذکر و تسبیح است و او در سکوت است. این شعر به تأمل در وضعیت انسان و ارتباطش با طبیعت و روحانیت اشاره دارد.