ای که دانش به مردم آموزی
آنچه گویی به خَلق، خود بِنْیوش
دربارهٔ این سروده
این شعر دربارهی hypocrisy یا دوچهرگی انسانهاست. آن فردی که به دیگران علم و دانش آموزش میدهد، خود در اصلاح خویش ناتوان است و به عیوب دیگران پرداخته و خاموش میماند. در مثال، کسی که در بازار به قحبهها مینوازد، خود در حال آسیبزایی است در حالی که از آنها میخواهد آبرو و حجاب داشته باشند. در واقع، شاعر به تناقضهای رفتاری انسانها و ضرورت خودسازی قبل از قضاوت دیگران اشاره میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
خویشتن را علاج مینَکُنی
باری، از عیبِ دیگران، خاموش!
محتسب، کونبرهنه در بازار
قَحبه را میزند، که: روی بپوش!