قطعات

شمارهٔ ۱۵۰

سرودهٔ سعدی
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

دل مبند ای حکیم بر دنیا

که نه چیزیست جاه مختصرش

۲

شکر آنان خورند ازین غدار

که ندانند زهر در شکرش

۳

پیش ازان کز نظر بیفکندت

ای برادر بیفکن از نظرش

۴

هیچ مهلت نمی‌دهد ایام

که نه برمی‌کند به یکدگرش

۵

خرد بینش به چشم اهل تمیز

که بزرگی بود بدین قدرش

۶

زندگانی و مردنش بد بود

که نماند و بماند سیم و زرش

بازگشت به سروده‌های سعدی