شمارهٔ ۱۴۵

در این ابیات، شاعر به توصیف رفتارهای زشت و ناپسند دزدان می‌پردازد که با ضعیفان و آسیب‌پذیران بدرفتاری می‌کنند. امروز فردی که حاکم یا ناظر است، با دزدان همدستی می‌کند و به این ترتیب به ظلم و فساد دامن می‌زند. همچنین، ملخ به بوستان حمله‌ور می‌شود و به فرسایش چنین مکان‌های زیبایی می‌انجامد. به طور کلی، این اشعار بر روابط ناعادلانه و فساد اجتماعی تأکید دارند.