جزای نیک و بد خلق با خدای انداز
که دست ظلم نماند چنین که هست دراز
دربارهٔ این سروده
این شعر به این نکته تأکید دارد که انسان باید اعمال نیک و بد خود را به خداوند نسبت بدهد و از ظلم و ستم دوری کند. همچنین، شاعر توصیه میکند که با فراز و نشیبهای زندگی سازگار باشیم و بدانیم که هر عملی، چه نیک و چه بد، در نهایت به خود فرد بازمیگردد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
تو راستی کن و با گردش زمانه بساز
که مکر هم به خداوند مکر گردد باز