شمارهٔ ۱۴۲

شعر بیانگر احساس نارضایتی و نگرانی از گذر زمان و پیری است. گویا شاعر به دورانی فکر می‌کند که همه چیز در حال تغییر و زوال است و جوانی دوباره به دست نخواهد آمد. پیری و دوام نداشتن آن نیز در این تعبیر احساس می‌شود، به نوعی زندگی را به جریانی سیال تشبیه کرده که هیچ‌کس نمی‌تواند از آن فرار کند.