شمارهٔ ۱۴۰

هر کسی که به بی‌ادبی مشهور شود، دیگر نمی‌توان از او امید به نیکی داشت. مثل آب که از سرگذشت خود به جیحون می‌ریزد، فرقی نمی‌کند که با چه وسیله‌ای (چوب، نیزه یا هزاران چیز دیگر) باشد؛ در هر صورت، دیگر به آن خوبی برنمی‌گردد.