شمارهٔ ۱۳۹

این شعر به اهمیت انجام کارهای خیر و نیک اشاره دارد. شاعر می‌گوید هر کس که خیری انجام دهد و خدمتی موقوف کند، اثر آن عمل نیک همیشه باقی می‌ماند. همچنین تأکید می‌کند که باید نام نیک افرادی که از دنیا رفته‌اند را حفظ کرد تا یاد و نام نیک آن‌ها به عنوان یادگاری باقی بماند.