شمارهٔ ۱۳۸

در این شعر، ناگواری و ناله‌ی شخصی بیان شده است. او از دلایل نارضایتی‌اش می‌پرسد، و جواب می‌شنود که مانند سعدی باید خاموش باشد، زیرا درد و رنجی که از عشق و معشوق می‌کشد، بسیار است.