شمارهٔ ۱۲۶

در این شعر به کسانی که به رحمت خداوند مغرور شده‌اند، هشدار داده می‌شود. شاعر می‌گوید که هرچقدر هم باران رحمت الهی مؤثر باشد، بدون تلاش و زحمت انسان (همچون کاشتن دانه) نتیجه‌ای نخواهد داشت. به عبارت دیگر، برای دستیابی به موفقیت، تنها امید به رحمت کافی نیست و باید تلاش کرد.