شمارهٔ ۱۲۳

در این شعر، شاعر به داستان گم شدن فرزند و جدایی او از پدر اشاره می‌کند. او می‌گوید که چاه دروازه کنعان نمی‌تواند پدر را به فرزندش برساند. اما امیدوار است که روزی دولت و خوشبختی به او روی آورده و بوی پیراهن فرزندش از مصر به کنعان بیاید و او را دوباره نزد پدر برگرداند.