نه آدمیست که در خرمی و مجموعی
به خستگان پراکنده بر نبخشاید
این شعر به حالتی اشاره دارد که فردی در خوشحالی و سرزندگی نمیتواند به دیگران که در ناامیدی و خستگی هستند، کمک کند. به بیان دیگر، اگر فردی خود را در وضعیتی خوشایند ببیند، ممکن است نتواند به دیگران که در مشکلات به سر میبرند، یاری رساند. این بیت نمادی از خودخواهی یا ناتوانی در همدردی با دیگران است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
نه آدمیست که در خرمی و مجموعی
به خستگان پراکنده بر نبخشاید
گلیم خویش برآرد سیه گلیم از آب
وگر گلیم رفیق آب میبرد شاید