شمارهٔ ۱۱۹

شاعر در این شعر به ناامیدی و بی‌فایده بودن عمر خود اشاره می‌کند و از خداوند طلب رحمت دارد. او بیان می‌کند که حتی اگر به عذاب و زندان برود، بهتر است که همیشه در زندان بماند تا از رحمت الهی برخوردار شود. هر موجودی در زندگی خود ثمری دارد، اما او خود را بی‌مایه و تهی دست می‌داند. با این حال، او به الطاف الهی امیدوار است و به این نکته اشاره می‌کند که نور خورشید که نشانه‌ی امید و زندگی است، در نهایت بر همه می‌تابد. نهایتا، او سوال می‌کند که ما چه کسانی هستیم که در جمع یاران و دوستان قرار بگیریم، و نسبت به خود و جایگاهش تردید دارد.