هر که بر روی زمین مهلت عیشی دارد
ای بسا روز که در زیر زمین خواهد بود
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به حقیقتی از زندگی اشاره میکند که هر انسان روزی به پایان زندگیاش میرسد و باید در زیر زمین آرام گیرد. همچنین، او به ناپایداری و تلاطم دنیای بیرون اشاره میکند و میگوید که مانند کشتیای که در آب است، زندگی همواره در نوسان خواهد بود تا زمانی که دنیا بر پاست.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
کشتی آرام نگیرد که بود بر سر آب
تا جهان بر سر آبست چنین خواهد بود