شمارهٔ ۱۱۰

این بیت شعر بیانگر احساس امید و انتظار است. شاعر می‌گوید که حتی اگر هزار سال به انتظار کسی باشد، اگر آرزو برآورده شود، هنوز هم زود است. اما اگر نتواند به آرزویش برسد، امیدش از بین می‌رود. او همچنین اشاره می‌کند که نه همیشه کسانی که به راه می‌روند به هدف می‌رسند و نه همه کسانی که صحبت می‌کنند، شنیده می‌شوند.