شمارهٔ ۹۷

این بیت شعر به مفهوم تقدیر و سرنوشت اشاره دارد. بیان می‌کند که کسی که نزد خداوند دارای مقام و قرب است، هرچند که مشکلات و ناکامی‌ها بر او ببارد، باز به او ضرری نمی‌رسد. همچنین فردی که در دلش بدبختی نوشته شده، حتی اگر همه مردم تلاش کنند، نمی‌توانند او را به سعادت برسانند. در واقع، این شعر بر تأثیر تقدیر و سرنوشت بر سرنوشت افراد تأکید می‌کند.