شمارهٔ ۹۰

این شعر به نوعی به انتقاد از رفتار ناپسند فردی اشاره دارد که به دیگران آسیب می‌زند. شاعر به او می‌گوید که به جای نالیدن از مشکلات خود، بهتر است به اثرات منفی اعمالش بر دیگران توجه کند. او همچنین از قیاس با زنبور زشت استفاده می‌کند تا به او یادآوری کند که نباید بدخلق و آزاردهنده باشد، زیرا دیگران از رفتار او رنج می‌برند و ممکن است او را نادیده بگیرند.