شمارهٔ ۸۵

این ابیات بیان می‌کنند که تا زمانی که سگان چیزی برای خوردن ندارند، بینشان مهربانی و دوستی وجود دارد. اما به محض اینکه لقمه‌ای در میانشان بیفتد، به یکدیگر حمله می‌کنند و به جان هم می‌افتند. این شعر به نوعی به طبیعت انسان‌ها و رقابت‌های بین آن‌ها در مواقع بحرانی اشاره دارد.