شمارهٔ ۸۲

این شعر اشاره به این دارد که اگر کسی تنها به خور و خواب و لذت‌های دنیوی توجه کند، به نوعی از حیوانیت برخوردار است که تنها به نیازهای غریزی خود پاسخ می‌دهد. شاعر می‌گوید که باید از دارایی‌ها و نعمت‌های دنیوی خود استفاده کنیم و به معنای واقعی و ارزش‌های انسانی توجه کنیم، زیرا نعمت‌های ظاهری گذرا هستند و آنچه از نظر معنوی باقیمانده، ارزش بیشتری دارد.