شمارهٔ ۸۱

در این ابیات، شاعر به ناچیزی و گذرایی زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌یک از بزرگان و شخصیت‌های تاریخی مانند سام، نریمان، افراسیاب، کسری، دارا و جمشید جاودان نمانده‌اند. بنابراین، ای خداوند، نباید به هیچ‌کس دل ببندیم، زیرا هیچ‌کس به طرز مطمئنی باقی نمانده است. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که با گذر زمان و پیری، امیدها کم رنگ می‌شوند و جوانی زودگذر است.