تشنهٔ سوخته در چشمهٔ روشن چو رسید
تو مپندار که از سیل دمان اندیشد
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به توصیف شخصی میپردازد که در حال خشکسالی و تشنگی به چشمهای روشن میرسد. او تاکید دارد که نباید فکر کنیم فردی که در چنین شرایطی قرار دارد، به مسائلی چون ایمان یا اهمیت رمضان فکر میکند، چرا که نیازهای مادی او، مثل گرسنگی و تشنگی، تمام ذهن او را پر کرده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ملحد گُرْسِنِه و خانهٔ خالی و طعام
عقل باور نکند کز رمضان اندیشد