شمارهٔ ۷۰

این ابیات به تضاد بین ظاهر و باطن اشاره دارد. انسان‌ها با وجود ظاهری حقیر و ساده مانند لؤلؤ (مروارید) که در صدف پنهان است، ارزش و قابلیت‌های درونی بزرگی دارند. شاعر به فردی که در بند و محدودیت‌های دنیوی است، توصیه می‌کند تا مانند کوزه‌ای که می‌تواند تبدیل به خزف شود، خود را آزاد کرده و به جستجوی ارزش‌های واقعی برود.