شمارهٔ ۶۶

شاعر در این بیت‌ها به دنیای فانی و زودگذر اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که دولت و مقام ارزش ندارند، چرا که حتی یک عمر ثروت و فرمانروایی هم در برابر مرگ نمی‌ارزد. زندگی خوش و عیش و تنعم، در نهایت به پایان می‌رسد و آنچه بر جای می‌ماند، مرگ است. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که هرچه زمان به نظر باقی بیاید، مرگ بهترین نتیجه را در خود نهفته دارد و در مقابل خوشی‌ها و لذت‌ها ارزش کمتری دارد.