شمارهٔ ۶۰

در این ابیات، شاعر به طمع و خودخواهی اشاره می‌کند. شخصی با امید به سود زیاد و فوری، اقدام می‌کند، اما در نهایت، ناامیدی و خسارت به بار می‌آورد. این مثال به صورت نمادین با داستان خر و بارش بیان شده است که همزمان با دعای او، سیل می‌آید و هر دو (خر و بار) را می‌برد. این مضمون نشان‌دهنده این است که طمع و وابستگی به نتایج سریع می‌تواند به عواقب ناخوشایند و از دست دادن سرمایه‌ها منجر شود.