شمارهٔ ۵۹

این بیت‌ها به نقد افرادی می‌پردازند که با ظاهر و لباس مذهبی خود، به فریب و نیرنگ می‌پردازند. شاعر اشاره می‌کند که حتی اگر کسی در مقام دینی باشد (مانند شخصی در صومعه)، اما در درون او زشتی و طمع مشابه ابلیس وجود دارد. در حقیقت، ظاهر مذهبی نمی‌تواند نشان‌دهنده‌ی ذات واقعی افراد باشد، زیرا برخی از آنها ممکن است با داشتن لباس قاضی یا مقام‌های دیگر، درواقع دزد و فاسد باشند. به عبارتی، نقدی به ریاکاری و دورویی افراد در جامعه است.