شمارهٔ ۵۵

این بیت به اهمیت قناعت و بهره‌وری از نعمات اشاره دارد. شاعر می‌گوید که درخت بارور به مانند ملک ایمن است و باید از میوه آن به اندازه قناعت کرد. زیرا اگر کسی از ریشه آن درخت بهره‌برداری نادرست کند، تنها یک بار می‌تواند از میوه‌اش بهره‌مند شود و دیگر نمی‌توان از آن استفاده کرد. در واقع، این شعر به ارزش نگهداری و استفاده درست از منابع اشاره دارد.