شمارهٔ ۵۴

این شعر به موضوع پیری و زوال جوانی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که هر انسانی روزی جوانی را پشت سر می‌گذارد و با گذشت زمان، پیری و تغییرات ناگزیر به سراغش می‌آید. مقایسه با درختی که در خزان زرد می‌شود، نشان‌دهنده زیبایی و جذابیتی است که در حال از دست دادن است و شاعر آرزو می‌کند که همانند آن درخت، حالت زردی و زیبایی را برای همیشه حفظ کند.